زندگی می کنم؛

گاهی به مرگ فکر می کنم،

پوچ می شوم،

می ترسم.

تو هستی؛

گاهی می ترسم،

پوچ می شوم،

می میرم.

***

پ.ن:

***نبودنت تکرار بیهوده روزمرگیه. روز م ر گ ی ه ! 

**** 

اینه که بی تو نباید، اینه که بی تو نمی شه

اینه که بین من و تو، بودن تو ناگزیره.

*****عطر مریم های مرجان تمام خونه را گرفته.

***

شعری از عباس معروفی

مرا با این بالش و این دو تا ملافه و این سه تا شکلات

به یاد نیکو خردمند، مادر بزرگ

و به یاد حسین پناهی

ممنونم از صاحب شبهای روشن که بینهایت برام ارزشمنده .

این ترانه و توضیحات ذیلش متن پیامی بود که از امین عابدین عزیز داشتم. با اجازه خودش و به پاس کلماتش همه را اینجا می گذارم.

****

چهل و نهمین ترانه


تو که هر ترانه را می فهمی
تو که دست خسته را می فهمی
تو که با نگاه رود همسفری
تو که از خود خودت عاشق تری

تو چرا شک می کنی؟
تو چرا شک می کنی؟

تو که با ستاره ها سر به سری
حتی از فروغ ما شاعرتری
تو که با عطر صدای عاشقت
از همه روزنه ها در گذری

تو چرا شک می کنی؟
تو چرا شک می کنی؟

لحظه ها ثانیه ای بی تو نبود
همه جا ، جای قدمهای تو بود
عکس تو ، تو حوض نقاشی ما
مثل آینه صاف و تازه بود
زندگی نمی تونه برنده شه
نمی تونه قد تو پر بکشه
وقتی که به آسمونها می رسی
آخه ماه در بیاد که چی بشه؟

تو چرا شک می کنی؟
تو چرا شک می کنی؟
تو چرا شک می کنی؟
تو چرا شک می کنی؟


*دل ترانه: در تاریخ 22/8/88 این جمله را می خوانم "گاهی دنیای به این بزرگی ، جایی برای بودنم نداره" و در تاریخ 23/8/88 این جمله را می خوانم "شاید بشه اعتراف کرد که یه جور زیادی دلم از دنیا به هم میخوره" هر دو جمله تا اعماق وجودم نفوذ می کنند و ناگهان ترجیع بند چهل و نهمین ترانه ام در ذهنم شکل می گیرد" تو چرا شک می کنی ، تو چرا شک می کنی" و ادامه ماجرا...

پ.ن:

لزومی نداره بگم این روزها بدجوری حالم خرابه و حتما با خوندن این ترانه می تونید حس کنید چه حالی بهم دست داد وقتی این سطرها را خوندم. بی نهایت ازت ممنونم امین عزیز. کلامی ندارم برای تشکر جز این نیم بیت حضرت حافظ

چگونه سر ز خجالت بر آورم بر دوست؟؟؟؟